از آنجایی که ارتباطات فیبر نوری دارای مزایای ظرفیت زیاد، مسافت طولانی و تداخل ضد الکترومغناطیسی است، ارتباطات فیبر نوری به خوبی با نیازهای توسعه ارتباطات برق امروزی سازگار است. به طور خاص، سیم زمین بالای کامپوزیت فیبر نوری (OPGW) خواص مکانیکی بالا، رسانایی بالا و مقاومت در برابر خوردگی خوب سیم فولادی با روکش آلومینیومی را ترکیب میکند و به طور موثر سیم زمین بالای برق را با فیبر نوری ارتباطی ترکیب میکند، بنابراین تحت تأثیر سیستم قدرت این صنعت به آن اهمیت زیادی می دهد و به تدریج ترویج و مورد استفاده قرار می گیرد.
انواع مختلفی از معماری های فیبر به خانه وجود دارد که در میان آنها دو نوع اصلی وجود دارد: یکی توپولوژی نقطه به نقطه است که از یک فیبر نوری از دفتر مرکزی برای هر کاربر استفاده می کند. دیگری یک فیبر نوری غیرفعال است که از شبکه توپولوژی نقطه به چند نقطه (PON) استفاده می کند، استفاده از راه حل های نقطه به چند نقطه می تواند تعداد گیرنده های نوری و استفاده از فیبر را تا حد زیادی کاهش دهد و فضای رک مورد نیاز مرکز را کاهش دهد. دفتر. مزایای هزینه دارد و به جریان اصلی تبدیل شده است.
دو نوع اصلی تجهیزات مورد استفاده برای دسترسی فیبر نوری وجود دارد، یکی تجهیزات اداری مرکزی مستقر در اتاق کامپیوتر اپراتور مخابراتی به نام پایانه خط نوری (OLT) و دیگری تجهیزات نزدیک به سمت کاربر به نام واحد شبکه نوری. (ONU). با قضاوت از وضعیت توسعه فعلی، فیبر به خانه همچنین شامل صنایع و دسته بندی های بسیاری مانند فیبر نوری داخلی، مهندسی و برنامه های کاربردی است که برای کل صنعت مخابرات و حتی صنعت اطلاعات اهمیت استراتژیک دارند.
در زمینه دسترسی به فیبر نوری، نقطه داغ بحث در صنعت دو راه حل فنی برای شبکه های نوری غیرفعال است: GPON و EPON. به عبارت ساده تر، اولی قابلیت پشتیبانی تجاری قوی تر و راندمان انتقال بالاتر دارد و برای استقرار مشتریان تجاری رده بالا و مشتریان مسکونی در عصر بهره برداری از خدمات کامل مناسب است، اما هزینه نسبتاً بالا است. هدف EPON عمدتاً انتقال داده است و مزیت اصلی آن در هزینه نسبتاً پایین آن نهفته است. هر دو فناوری در محیطهای کاربردی مختلف تجاری شدهاند و هر کدام مزایای خاص خود را دارند. شایان ذکر است که EPON و GPON هر دو به سمت عصر 10G حرکت می کنند. در کوتاه مدت، 10G EPON نسبت به 10G GPON مزیتی دارد که عمدتاً یک مسئله هزینه است. و بسیاری از اپراتورها معتقدند که پهنای باند در چند سال آینده کافی خواهد بود. بنابراین، دوران استفاده مختلط از دو PON نیز باید برای مدتی وجود داشته باشد. در واقع، در فرآیند ساخت و شبکه سازی شبکه، تفاوت زیادی بین حالت های ساخت GPON و EPON وجود ندارد، بلکه تنها انتخاب های فنی متفاوت اپراتورها است. قابلیت ارائه خدمات GPON اساساً مانند EPON است و هیچ دسترسی سرویسی وجود ندارد که GPON بتواند انجام دهد اما EPON نمی تواند. در آینده، در عصر 10G، این دو فناوری احتمالاً همگرا خواهند شد، یعنی همان پلتفرم سخت افزاری از 10G EPON و 10G GPON پشتیبانی می کند. در حال حاضر، سازندگان تجهیزات شروع به کم اهمیت جلوه دادن تمایزات بین این دو فناوری کرده اند.
به طور کلی، در غیاب سایر فناوری های عصر ساز، فیبر به خانه هدف نهایی دسترسی پهن باند به شبکه های مخابراتی در چند سال یا حتی دهه های آینده است. توسعه یک سری از صنایع مرتبط را هدایت می کند و اندازه بازار دیجیتال صدها میلیارد یا حتی تریلیون یوان را تشکیل می دهد. بنابراین، فیبر به خانه یکی از محرک های فنی اصلی صنعت ارتباطات برای حفظ توسعه پایدار است و همچنین ابزار مهمی برای صنعت ارتباطات برای ارتقای اطلاعات اجتماعی است.
فیبر به خانه بخشی از برنامه FTTX است. به عنوان ستون فقرات آینده سیستم انتقال ارتباطات، خواص ضد تداخل و ضد الکترومغناطیسی فیبر نوری برای تقاضای آینده انسان با حجم زیاد اطلاعات و دقت بالا مناسب تر است و قیمت پایین باعث می شود که وسیله انتقال فیبر نوری می تواند به طور گسترده ای ترویج شود. اما به طور نسبی، برای رایج کردن فیبر به خانه به خوبی، هنوز مشکلات زیادی وجود دارد که باید حل شوند، مانند فناوری و سخت افزار انتهای فرستنده و گیرنده و سرعت سیستم انتقال. برای کاربران، پردازش حجم زیادی از اطلاعات به کامپیوترهای بهتری نیاز دارد. بنابراین، بهبود سیستم های ارتباطی نیز تا حدودی به پیشرفت سریع فناوری رایانه بستگی دارد.
